KANDILA

Sa dilim ng damdamin

Lumiwanag ang salamin

Pulang ilaw na sumasayaw

Sa hangin na gumagalaw

Usok nitoy itim

Amoy ng pighatit sakim

Sa pag-ibig na sinungaling

Nakulong siya sa nararamdamang di niya maamin

Ang kanyang puso ay unti-unting natutunaw

Unti-unting nawawala ang pula nitong ilaw

dumidilim lalo ang kanyang larawan

Sa salamin, sarili niyay di na madungaw.

Usok nitoy lalong umiitim

At umiiba na rin ang amoy ng hangin

Ang kumikirot niyang damdamin

Napalitan ng luhang galing sa mga matang nagdidilim.

MEH!